Publicatiedatum: 02-12-2011
Vijfenvijftig eeuwen geleden leefden hier de eerste boeren. Ze woonden in een enorm bos waar het eikenhout werd gekapt voor de bouw van hun huizen. Men leefde vooral van de teelt van graan. De akker werd aangelegd in een kaal gekapt stuk bos op het schrale zand. Na één of enkele jaren raakte de akker onvruchtbaar en diende men weer een stuk bos om te kappen voor een nieuwe akker. Door deze roofbouw ontstonden steeds meer open plekken in het bos. Na duizenden jaren boerenbestaan kwamen er grote heidevelden op de open plekken. Vijf eeuwen geleden was het bos helemaal verdwenen.
Net als bij hun voorouders, de rondzwervende jagers en verzamelaars, bleef bij de eerste boeren het glasharde vuursteen een populaire grondstof voor het maken van werktuigen zoals gepolijste bijlen, pijlpunten, messen en dolken. Vuursteen komt van nature veel voor in de Brabantse ondergrond, maar niet van goede kwaliteit. Het meeste vuursteen werd aangevoerd van elders. Aan kleur- en structuurverschillen kan je soms zien waar het vandaan komt.
In Eindhoven en omgeving zijn gereedschappen gevonden die gemaakt zijn van vuursteen uit de mijnen van Rijckholt en Valkenburg in het zuiden van Limburg en de Lousberg bij Aken. Vaak waren dat gepolijste bijlen, die kant en klaar werden geruild tussen gespecialiseerde vuursteen-bewerkers en de boeren op het Brabantse zand.
We hebben zelfs een exotische import: een deel van een dolk of mes van vuursteen uit Rhomigny-Lhéry (bij Reims) in het noorden van Frankrijk.
Telefoon:
