Deel 32: Versleten vuursteen

In Eindhoven en elders in onze regio zijn veel vindplaatsen bekend uit de steentijd. Vaak zijn het overblijfselen van tijdelijke woonplaatsen van jagers en voedselverzamelaars. Ze dateren meestal uit de jaren tussen ongeveer 12.000 en 5500 jaar geleden. Het laatste gedeelte van de steentijd wordt door archeologen de ‘nieuwe steentijd’ genoemd. In die periode (5500-3800 jaar geleden) leefden hier primitieve landbouwers. Ze woonden in de eerste huizen van Eindhoven. Een andere nieuwigheid was het gebruik van aardewerken potten. Gedurende de gehele steentijd was vuursteen een populaire grondstof voor het maken van gereedschappen. Het glasharde vuursteen was het staal van de oudheid. Andere grondstoffen waren been, gewei en hout, maar dat is meestal vergaan.

De eerste boeren brachten nieuwe gereedschappen met zich mee, zoals gepolijste bijlen, messen en fraaie pijlpunten. Archeologen hebben met nagemaakte vuurstenen werktuigen experimenten uitgevoerd. Pijlpunten zijn gebruikt om mee te schieten, bijlen om bomen mee te kappen, schrabbers om hout en huiden te bewerken. Vervolgens is met microscopen gekeken naar de slijtagesporen op de nagemaakte vuurstenen werktuigen. Het blijkt dat stoffen zoals huid, hout, been, visschubben, rauw vlees en graan elk eigen slijtagesporen maken, die van elkaar verschillen. Gespecialiseerde archeologen kunnen zodoende via microscopisch onderzoek herkennen waar prehistorische vuurstenen werktuigen voor zijn gebruikt.

In Meerhoven zijn een heleboel vondsten uit de steentijd opgegraven. Een van de gevonden werktuigen uit de nieuwe steentijd is een op het eerste gezicht onooglijk voorwerp. Het is een reepje bruin verkleurd vuursteen dat aan alle kanten door intensief gebruik rond is afgesleten. Waar zou het voor zijn gebruikt?

Versleten vuursteen uit Meerhoven (lengte 7 cm).