Deel 3: De gloeiende dode van Meerhoven

In de jaren 2000-2007 is in Meerhoven veel en vaak opgegraven. Daarbij zijn allerlei archeologische overblijfselen gevonden, daterend vanaf het einde van de laatste ijstijd tot en met de Tweede Wereldoorlog. Veel daarvan stamt uit het begin van de ijzertijd, zo’n 2700 jaren geleden. In die tijd wonen hier kleinschalige samenlevingen van landbouwers. Ze leefden in een bosrijk gebied en bouwden hun houten huizen op zandruggen. In Meerhoven zijn meerdere plattegronden van huizen uit de ijzertijd gevonden. Bij die huizen lagen ook de akkers. Er werd vooral veel graan verbouwd. Mest was nog niet bekend. De zandige akkers werden snel onvruchtbaar. Elke paar jaar moet een stuk bos worden gekapt om een nieuwe akker aan te leggen.

Deze mensen verbrandden hun doden en begroeven de resten in gemeenschappelijke grafvelden. Ook in Meerhoven is zo’n begraafplaats opgegraven. Daar zijn de crematieresten van 32 personen gevonden. De plaats van deze begraafplaats ligt ongeveer op het kruispunt van de Grasbaan en de Meerhovendreef.

Bijna alle crematies zijn vermoedelijk na afkoeling van de brandstapel in een zak van leer of textiel begraven. Slechts van één persoon (de belangrijkste?) zijn de resten in een urn gestopt. Dat moet zijn gedaan toen de crematies nog gloeiend heet waren, want de urn is plaatselijk zwart doorbakken. De crematies zijn in de urn met een schaaltje afgedekt, ook dat schaaltje is deels zwart geworden door de hitte. Waarom en hoe zou men de gloeiende crematies zo snel van de brandstapel hebben gehaald?