Deel 29: Muis in de put

Muizen zijn lastige dieren. Om deze dieren te verdrijven werden vroeger in stallen stukjes hout opgehangen. Deze stukjes hout symboliseerden de staf van Gertrudis van Nijvel, de beschermheilige tegen muizen (en ratten). Middeleeuwse pelgrims namen zelfs zand mee van bedevaartplaatsen van Gertrudis. Met geloofde dat dit zand beschermde tegen muizenplagen. Ook nam men water mee uit de zogenaamde Gertrudisputten. Dat water gebruikte men als bescherming tegen muizen door er het huis mee te besprenkelen, of door het in een flesje op te hangen.

Vroeger krioelde het vaak van de muizen, ook in Eindhoven. Archeologen vinden er regelmatig botjes van terug. Een van de meest bizarre vindplaatsen is een aantal schedels die in 2005 en 2006 werden opgegraven bij de Catharinakerk. Tijdens het wassen van die schedels vielen er muizenbotjes uit. Die diertjes hebben dus in schedels gewoond.

Tijdens een opgraving op het terrein van Mariënhage werden in 2007 dikke funderingen gevonden van het middeleeuwse klooster. Dat klooster werd in 1581 grotendeels verwoest en vanaf 1628 weer opgebouwd. Tijdens de verwoesting van 1581 werd ook de keuken in puin geschoten. Veel puin kwam in de inpandige waterput terecht. De put werd tijdens de opgraving weer leeggehaald. De onderste vulling werd gezeefd en er kwam allerlei klein afval, waaronder de skeletresten van een complete muis uit. Archeoloog Theo de Jong heeft het skelet weer aan elkaar gepuzzeld. Deze muis was ooggetuige van het middeleeuwse klooster toen het nog overeind stond. Helaas kunnen muizen alleen maar onbegrijpelijk piepen, maar dit exemplaar niet meer.

Skelet van een 16de eeuwse muis.